dopesick-plaatje

Recent zag ik de serie Dopesick, te bekijken op NPO Start plus. De serie gaat over het ontwikkelen en aan de man brengen van het opiaat OxyContin, een geneesmiddel dat al snel uitgroeide tot één van de meest verslavende medicijnen uit de Amerikaanse geschiedenis, en vervolgens over hoe de Amerikaanse samenleving ten onder gaat aan het zeer verslavende medicijn en de makers ervan, de familie Sackler van Purdue Pharma, op rücksichtsloze en inhalige wijze hun zakken vullen. Hardwerkende Amerikanen werden moedwillig verslaafd gemaakt en gehouden om de bankrekening van een stel hebzuchtige pillendraaiers te spekken.

Het is een verfilming van de gelijknamige non-fictie roman van Beth Macy en zette me aan het denken over de gelijkenissen tussen deze opioïdenepidemie en de oorlog om aandacht waar we tegenwoordig in verkeren.

Waar het bij het ontwikkelen van en verdienen aan medicijnen jackpot is wanneer je pilletje veelvuldig en langdurig wordt gebruikt, dus bij meerdere ziektebeelden en pijnniveaus wordt voorgeschreven en maar blijft worden voorgeschreven, geldt bij het ontwikkelen en verdienen aan het opsouperen van mensen hun persoonlijke aandacht en tijd eigenlijk hetzelfde. Ook daar wil je dat voor iedere mogelijke (latente) behoefte jouw ‘medicijn’ – alles wat je maar naar je scherm blijft laten kijken in de vorm van verschillende verslavende sociale media – wordt voorgeschreven en het liefst grenzeloos en oneindig wordt geconsumeerd.

Waar Purdue Pharma met een uitgekiende marketingstrategie, gericht op huisartsen en doktoren in staten met veel arme mijnwerkers waar weinig alternatieven waren voor andere economische ontwikkeling, te werk ging en miljarden genereerde. Daar besteden Silicon-valley based ondernemende tech-miljardairs minstens zoveel geld om vooral jonge gebruikers van generatie Z en Alpha minstens zo hooked te maken op hun digitale juice.

Het gevecht om aandacht op sociale media is het gevolg van algoritmes die zijn ontworpen om je aandacht te trekken en vast te houden, wat kan leiden tot verslaving en een verminderde levenskwaliteit. Dit leidt tot een omgeving waar de constante stroom van informatie en perfecte plaatjes kan leiden tot onzekerheid en negatieve gevoelens op zijn best, en een negatief zelfbeeld, het opdrogen van het aantal vriendschappen en diepe persoonlijke relaties met anderen, ernstig slaaptekort en depressie op zijn slechtst.

Net als met de opiatenepidemie wordt de verantwoordelijkheid bij de gebruiker gelegd. Zij moeten leren bewust om te gaan met het social mediagebruik en verstandige keuzes te maken in welke social media je volgt en je schermtijd te beperken. Terwijl het hele probleem ligt in het feit dat vanwege de bewust verslavende werking van deze sociale media het donders moeilijk is om eigen grenzen te bewaken, helemaal gezien de leeftijd waar het puberbrein nog niet volgroeid is en de dynamiek van groepsdruk die ook nog eens meespeelt.

Dit fenomeen gaat over het ontwikkelen en aan de man brengen van het opiaat sociale media, een “geneesmiddel” dat al snel uitgroeide tot één van de meest verslavende “medicijnen” uit de geschiedenis, en vervolgens over hoe de samenleving ten onder gaat aan het zeer verslavende medicijn en de makers ervan op rücksichtsloze en inhalige wijze hun zakken vullen. Hardwerkende burgers worden moedwillig verslaafd gemaakt en gehouden om de bankrekening van een stel hebzuchtige “sociale” techmagnaten te spekken…

Dit plaatje komt van https://smartphonevrijopgroeien.nl/ De grassrootsbeweging die ouders samenbrengt om op te staan voor een gezondere en gelukkigere kindertijd.